Archief voor de ‘Nieuws’ Categorie

zie dit : http://gerritdeheus.wordpress.com/2013/10/26/zwarte-piet/  lees….

en zie dit http://nos.nl/artikel/564841-ombudsman-politiek-is-racistisch.html

en het rapport http://www.coe.int/t/dghl/monitoring/ecri/Country-by-country/Netherlands/NLD-CbC-IV-2013-039-NLD.pdf

Gisteren had ik het met een vriendin over.  ik kom net terug uit het buitenland…hoor  de ombusman over het racisme in Nederland, lees het rapport over racistisch Nederland van de Raad van Europa….  Hoor de discussie aan over Zwarte Piet… en echt, een heel raar beangstigend  onbeschrijvelijk gevoel bekruip me.

De discussie over Zwarte Piet welles/nietes…de histerie rondom de Pietitie die nergens op slaat… de wijze waarop massal toegelaten word dat asielzoekers en mensen zonder papieren gedeporteerd worden, het land uitgegooid worden…. wat gebeurt er hier ?…wat is er aan de hand ? massale ontkenning ….

het maakt me bang, niet voor mij persoonlijk, want ik ben blank genoeg, mijn naam doet niet arabisch aan…ik draag geen hoofddoek, ik heb mijn papieren…niet onmiddelijk voor mijzelf ben ik bang, later misschien wel, nu ben ik bang voor mijn naaste…die net iets anders is dan de massa is….

Dan zie ik dit bericht van Gerrit de Heus en het bevestigd mijn gevoel…dan lees ik de kortzichtigheid en hoor de kop-in-het-zand steken van zovelen…  lees niks terug over het rapport over racisitisch Nederland , noch over de serieuze opmerking van de ombusman…. wel een beangstigend discussie over zwarte piet,  negatieve emoties, kortzichtigheid… napraterij, naaperij…  massahysterie….terwijl mensen nog steeds uitgezet worden, gedeporteerd worden om hun papieren….

Het racisme is in onze samenleving zo ingesluipt dat we (de blanken) het niet eens meer doorhebben en onze ogen sluiten , net als we doen over de deportaties van asielzoekers , over de razzias naar illegalen , over de angst waarmee mensen die al jaren hier werken en bijdragen aan de samenleving moeten leven omdat ze ‘papieren’ missen.

Ik las mijn kinderen Otje voor toen ze klein waren, over de goede Kok zonder papieren en zijn dochtertje die van de natuur hield, hoe ze opgejacht werden door keurige Nederlanders…. burgemeesters, politie, ambtenaren en burgermannen….

ik wou dat Annie MG Schmidt nog eens met zo’n boek aankwam… maar dan voor volwassenen… of dat Otje weer meer voorgelezen werd…aan volwassenen….

massal ontkennen van iets wat iedereen voelt en weet… Nederland is een racistisch land geworden, niet omdat elk van ons dat zo voelen…maar vooral omdat er zoveel mensen de andere kant opkijken, hun ogen sluiten voor wat er met onze medeburgers gedaan word, hoe ze gediscrimineerd worden, hoe ze het land uitgezet worden, hoe het verschil blank-zwart christen-anders gelovigen als maar groter word en de kloof pijnlijker …vooral voor de minderheid…

en als iemand zegt dat het niet zo is, dat ik overdrijf….laat hem of haar dan aub opstaan en zijn stem verheffen, laat haar dan aub hardop het opnemen voor de ander, voor wie in ons land vervolgd word om geloof, ras of anders denkend, met de excuse dat hij/zij geen papieren heeft , of als iemand met een excuse geen werk krijgt om zijn naam ….

als we vinden dat we geen racistisch land zijn, dan moet deze discussie over Zwarte Piet ophouden en we ons diep schamen erover.  Dan dienen we als de zodemieter het rapport van de Raad van Europa  goed lezen, de ombusman serieus te nemen en onze politici oproepen om dit steeds erngstige ontwikkeling aan te pakken.

Kristaalnacht komt eraan, 9 november, ik herdenk het in Amsterdam . Laten we dat een keerpunt zijn, laten we ons schamen voor alles wat we al toegelaten hebben en besluiten géén racistisch land meer te willen zijn.  Laten we dat samen doen. Laat 9 november een echt NUNCA MAS zijn. Want een Kristaalnacht gluurt om de hoek van de geschiedenis, het is zo weer gebeurd, vooral als we de andere kant op blijven kijken.

Wie gaat dat mee herdenken met een schoon geweten op 9 november ?!

Advertenties
Pact of Silence/Stilte Pact

Pact of Silence/Stilte Pact

Ik las hoe gretig weer de NOS en Telegraaf ‘nieuws’ napraten ‘Vader Maxima trost op dochter’ etc…non-nieuws.

Deze afbeelding is wél nieuws en verdient opgemerkt te worden door slimme journalisten. Het is een scan van een Argentijnse blad en circuleert rond. Zorreguieta zegt ‘Martin(zijn zoon) en ik hebben de kroning gekeken in de Angostura(plaats). Maar we hebben een STILTE PACT afgesproken”  ehum, wat zegt u??  EEN PACT OF SILENCE? precies, DE veel gebruikte term door goedgezienden van de DICTATUUR in Argetinie. Want dat is wat ze doen, ze houden de waarheid achter, afgesproken met elkaar hebben ze dat. Om elkaar te beschermen, om straf te voorkomen op de misdaden dat ze gepleegd hebben.  Zorreguieta houdt de waarheid achter al sinds hij leidinggevend was binnen de Dictatuur van Videla. Z. weet het, iig van de medewerkers van zijn ministerie.  Juist DIE STILTE volhouden en het steeds opnieuw doen, maakt van hem een onmens. Met wie heeft hij nu weer deze STILTE PACT afgesproken??? met welk machthebber??? natuurlijk, het moeten lui zijn die het instrument ‘STILTE PACT’ kennen en gebruiken als het nodig is, om hun macht te behouden. U en ik zouden het niet zo snel gebruiken, want we doen het niet. Het is een instrument van oneerlijke machthebbers, die te verbergen hebben.  Goh , het koningshuis misschien ??!!  De Nederlandse Regering??Met wie spreekt Z een Stilte PACT??? is het uitzoeken hiervan niet veel meer een journalistieke stukje waard?

Wanneer zullen de geldende machtsstructuren doorbroken worden? hoeveel mensen moeten nog hun leven geven zodat die machtshebbers, elite aan de macht blijven? … Schaamteloos is Z en zijn vrienden(Nederlandse regering, Koningshuis) gewoon, Ze houden ze vast aan een Stilte Pact…en in Nederland? puff… de perst doet mee met de machthebbers en zetten ze hem neer als uitsluitend een blije vader in een omstreden(!! hoezo? het is al ruim ruim bewezen dat het een criminele dictatuur was! waarom het een omstreden regering noemen??!!eigen belang? van het koningshuis en regering in Nederland? van wie anders? en de pers doet mee) …

Met dank aan een pers die het niet interesseert waar het aan mee werkt of zich voor leent. ‘De pers’kiest  zorgvuldig zijn woorden zou je zeggen… waarom dan nu deze woorden? Omdat ze ook hun macht willen behouden in de monarchische Nederland??, hun baan??. De media doet mee, en denkt dat het publiek dom is. Zolang we niks zeggen, hebben ze misschien nog wel gelijk ook.

Dus, Hierbij:  het was niet een omstreden regim(NOS, staatsnieuws??!! ) maar een criminele dictatuur  en Z is trots misschien maar belangrijker is dat hij vandaag de dag laat zien nog steeds de zelfde instrumenten gebruikt als toen. Een Pact of Silence en de media doet mee. puff.

Zomaar een brief 23-4-2013

Geplaatst: 23 april 2013 in Nieuws

Tegen mijn natuur in schrijf ik een brief aan mijn vrienden in een keer. Ik heb dit soort brieven altijd stom gevonden maar nu snap ik waarom men dat doet.

 

Ik ben de hele dag ontzettend druk, achter de computer of met mensen op mijn werk, kom rond zeven á half acht thuis, dan groet ik mijn buren, trek ik wat anders aan en ga naar het buurtwinkeltje om iets te eten te kopen. Of bij Carmen, een paar huizen verderop, een klein vrouwtje dat heerlijk kookt en haar maaltijden aan de hele oude mensen en alleenstaanden in de wijk verkoopt.

 

Tot nu toe heb ik dus alleen maar sla, gebakken champignons met ui en knoflook ‘gekookt’ maar ik eet goed en kom zelfs aan! Tenslotte eet ik ’s ochtends yoghurt en als lunch worden er op mijn werk groene salades zonder dressing geserveerd. Vlees eet ik als ik uit eet, en dat is best vaak, plus alle heerlijke producten van de bakker die hier verkocht worden.

 

Mijn wijk is San Telmo, vol kleine restaurantjes, cafés, flamenco en tango. Gek genoeg leef ik behoorlijk teruggetrokken, het kost me moeite om mijn draai te vinden, nog steeds. Daarnaast, ’s avonds alleen door San Telmo te lopen vind ik toch niet zo prettig. De codes hier zijn anders en ik voel me een vreemdeling, de manier van vriendschap sluiten, van vrienden maken is anders. Men is zo extravert hier, maar ze draaien zich om en de relatie is verdwenen. Dat is heel anders dan hoe ik het heb aangeleerd in Nederland.

 

Vandaag begonnen met een deel van mijn lichamelijke behoeften te bevredigen, heb van 16 tot 22 uur gedanst en bewogen op muziek, kronkelend en draaiend, alleen, met en geplakt aan anderen. Wist niet dat het zo lekker was om te doen, lichamelijke expressie, je laten gaan op muziek en tegelijkertijd een concentratie samen met anderen zoeken omdat je samen beweegt. Was verbaasd dat ik nooit eerder zo iets had gedaan, het moest natuurlijk hier zijn waar ik het leer kennen. Want in zo’n huis woon ik, een verbouwd oud fabriekje met een grote gymzaal, met spirituele en artistieke mensen om me heen. Voelt goed, doet me goed.

 

De rest van de dagen ben ik zo met mijn hoofd bezig, met best zware dingen. Mijn werk bij Cels, waar het de hele dag gaat over vreselijke gevallen van toen en van nu waar de advocaten van Cels zich voor inzetten. In de gangen van mijn werk kom ik H.I.J.O.S. tegen, die ik ken van vroeger, of Angelica die al in de dertig is maar nog steeds bezig met haar identiteit terug te krijgen. Zij was zo’n geroofde baby en weggegeven aan militairen, haar ouders vermoord en zij nu van top tot teen onder de tatoeages en een verhaal dat zij slechts met hulp van een psycholoog aan kan.

 

Ook ben ik deel van H.I.J.O.S., neem deel aan de Asamblea en ben wat ze noemen ‘organica’. Dat wil zeggen een echte HIJO die mee mag beslissen over de organisatie. Lange, rokerige en volle discussie avonden, elke vrijdag weer. Ik neem deel aan de commissie ‘legales’ van HIJOS, daar help ik onze advocaten met het onderzoek achter de aanklachten. Het ‘toeval’ wil dat net toen ik aankwam, de groep zich voorneemt om La Cacha voor te bereiden. De rechtszaak gaat immers bijna beginnen, elke dag kan het zover zijn. Dat is de zaak van mijn vader, in La Cacha (de heks die alles doet verdwijnen) is hij gedood. Vanuit legales ondersteunen we andere hijos die moeten verklaren, die het geval van hun ouders aan de rechter willen voorleggen. Ik ben geen advocaat maar dat kan ik wel, en onderzoeken ook.

 

Argentinië is een fascinerend land, alles er gebeurt en alles wat er ondergronds gebeurt. De rechtszaken, de politiek, de interactie met mensen op straat en in de groep. Als iemand in Nederland nog durft te zeggen dat het rechtssysteem hier corrupt is, zou ik zeggen, kijk maar eerst naar het Nederlandse systeem, hoe gevoelig voor klasse het is.  Natuurlijk is niets perfect, ook het rechtssysteem hier niet, zeker als je bedenkt dat de structuur is neergezet tijdens een eerdere dictatuur. Lovenswaardig is de gemeende poging van staat en betrokkenen om het tot een democratisch systeem te brengen. En dat is precies wat zo goed voelt hier. Mensen van allerlei niveaus en lagen willen echt iets veranderen en zetten er ZELF de schouders onder. Niet zoals in Nederland, waar men wacht tot de politici het oplossen om dan op ze te schelden. Wat, anders dan een keer per vier jaar stemmen en zeggen dat politici onbetrouwbaar zijn, doen de burgers er zelf aan in Nederland?

 

Er is veel te verbeteren in Argentinië, maar het kan, het kan hier. Hier kun je andere systemen uitproberen en uitvinden. In ieder geval leeft dat geval sterk, dat het kan, dat het mogelijk is een samenleving te maken waarbij iedereen inbegrepen is en waar solidariteit bestaat.

 

Nog altijd ben ik verbaasd over de organisatie en solidariteit die ik zag rondom de overstromingen. Verbaasd over het feit dat ik met een groepje H.I.J.O.S. ernaar toe ging om te helpen en de dochter van de president bij ons in het groepje kwam. Geen bodyguards, geen politiek, geen camera’s. Gewoon allen zij aan zij werken. Vorig weekend ging ik weer helpen, en ditmaal kwamen de Cartoneros helpen. Dat zijn de armste mensen die, als de zon ondergaat, hun huizen uitkomen om in het vuilnis rond te neuzen, op zoek naar papier om te verkopen.  Ook zij kwamen helpen, inpakken en in hun vrachtwagens laden om spullen naar La Plata te brengen, waar de overstromingen waren. Ik leerde weer hoe deze mensen, die in mijn ogen vreselijk ‘onwaardig’ werk doen (met hun blote handen in het vuilnis van anderen graaien) gewone mensen zijn. Zij gaan naar hun ‘werk’ als ze de straat op gaan, praten over hun kinderen net als ik doe, zouden ook naar de sportschool willen gaan en die, meer dan ik, gigantisch blij zijn als de klus geklaard is. Oude vrijheidsliederen stijgen op, gezang en geklap. Ik doe mee, met de cartoneros, met de lange politieke avonden van H.I.J.O.S., met de intellectuele wereldverbeteraars op kantoor en ik verwonder me over het optimisme en de ZIN van de mensen hier, in elk van die werelden.

 

Ik mis mijn wereld, mijn vrienden, mijn kinderen. Hoe naar het sociale en politieke klimaat in Nederland ook is. Het zijn de mensen waar je van houdt die je wereld vormen, de mensen die je om je heen kiest en waarmee je de wereld beter wilt maken.

tot snel!

imagesBen net terug van het uitladen van vrachtwagens met voedsel, schoonmaakmiddelen, matrassen en kleding uit heel het land. Met tientallen gaven we elkaar de bulten en dozen van hand tot hand door; kettingen van mensen die heel letterlijk en symbolisch samenwerkten om steun te verlenen aan de slachtoffers van een watersnoodramp.IMG_5142

images (2)

Wij ordenden de goederen binnen en buiten nog vele anderen. We maakten de tafels klaar in het wijkcentrum in het getroffen gebied waar de mensen normaal gesproken komen feestvieren.

 

We deelden uit, geordend één doos of tas per familie, soms gaven we wat meer, vooral aan de kinderen en ouderen van de wijk San Carlos waar de mensen letterlijk tot hun nek in het water hadden gezeten.

2013-04-06 15.10.30 (1)

tragica-inundacion-en-la-plata-1688477w615

 

 

 

Wij waren niet alleen, er waren nog heel veel andere vrijwilligers. La Campora – de huidige Peronistische jeugdbeweging, genoemd naar de president die na de dictatuur de democratie terug bracht – was er ook.

Zij zorgde ervoor dat alles perfect liep door de coördinatie van de diverse samenwerkende mensen en groeperingen op zich te nemen; het was ontzettend indrukwekkend!Ik was samen met mijn groep H.I.J.O.S. daar naar toe gegaan; (allen kinderen van verdwenen of vermoorde ouders tijdens de laatste dictatuur), die nu samen met deze armeren mensen zij aan zij werken… zo moet het zijn.

IMG_5140

IMG_5141

Op het schoolbord bij de ontvangst van de faculteit, waar  de coordinatie van alle vrijwilligers geregeld werd, stond dit : Blijven Zingen, Blijven zingen. Zing Bertol Brecht.

En ik werd er helemaal blij om, ondanks alles zingt men ‘heel gewoon’ Brecht!

Ik heb erge verhalen gehoord, ook van mijn vriendin die tot haar middel in het water in haar huis stond… Gelukkig is zij en haar familie ongedeerd gebleven; ik deelde spullen uit en zij stond in de rij die alles doorgaf…heel bizar… wel blij geholpen te hebben, morgen weer.De boosheid en agressie die hier en daar oplaaide onder de getroffen bevolking  en die werd opgeblazen door zowelde Nederlandse pers als de rechtse pers hier, is al weer over. De mensen delen met elkaar; ik heb werkelijk in de provisorische keuken met mensen uit heel het land gestaan, ik snij, iemand anders knipte papier, iemand anders verpakte de net gesneden dulce de batata om uit te delen. Wij aten gebakken tortilla’s gebakken door de vrouwen in de wijk.

Het voelt goed om af en toe letterlijk met je voeten in de modder te staan,  en vooral om dat niet alleen te doen maar daar te staan met zoveel anderen!

IMG_5145  campora_3

Vrijdagavond is H.I.J.O.S.avond.

Geplaatst: 24 februari 2013 in Nieuws

Vannacht kwam ik thuis rond half vier..gewone tijd als je in Buenos Aires uitgaat of naar een bruiloft gaat of een feest of een willekeurig ontmoeting….. Ik had lang door de straten gelopen, verlichting was uit in de straten, donkere straten vol mensen, hier en daar een agent, weinig autos, stoplichten knipperend, moest aan Amsterdam denken..daar knipperen de stoplichten ook in de nacht…Ik liep daarom over de grote wegen naar het hotel, nu even mijn huis tot ik iets betaalbaars vind. Langs de muur of soms midden op straat, anderen niet te veel aankijkend maar ook wel weer wel. Lopende mensen in BsAs, overal, allen met de nacht in hun hoofd, stellen hand in hand, in elkaars armen, zoenen, friemelend, groepen jongens lachend, hard pratend, ze vallen me niet lastig, niemand valt niemand lastig..het is een veilige stad, als je weet waar je loopt…en ik weet het , het is mijn stad.

ik loop naar huis van de vergadering van HIJOS, we beginnen laat omdat het meer dan vergaderen iets is van samenzijn,’onder ons’zijn,  eten, biertje drinken, praten over onze’Moeders’(van plaza de mayo linea fundadora), over onze verdwenen ouders, onze verhalen. Over onze ‘Moeders’ praten allen met liefde, over onze grootmoeders, onze ‘Hermanos’ organisatie en we verbeteren de wereld in een notendop. We zien dat we heel wat bereiken, we hebben een stem, we geven een stem aan wie er niet is, onze ouders. Maar ook aan de jongeren van de straat, en we praten over het democratiseren van justitie. Over de ongelijkheid en discriminatie, over het feit dat genociden állen in de gevangenis moeten afwachten, we praten over hoe slecht onderzoek word gedaan en hoe wij daar bij kunnen dragen, hoe we dat gedaan hebben. ..

ik loop naar het hotel en wil skypen, met de kinderen, met mijn geliefden,  met vrienden..maar is al zo laat, iedereen slaapt in Nederland..

HIJOS vergaderde in het huis van de ‘Familiares’ onze families , nabestaanden. We drinken mate en tellen de zegeningen . De laatste maanden heeft HIJOS een aantal zaken aangekaart en allen zijn opgepakt door Justitie of de pers. Terecht,  het laatste was de rechtszitting van Poch, daarover meer in een andere blog…

Ik denk aan dit wereld, zo anders dan in Nederland en weer zo gelijk… In de vergadering was ook Paula, zij herinnert zich haar vader, van voor hij ontvoerd werd. Zij herinnert zich hoe hij haar optilde en in de lucht gooide, hoe hij haar opving, hoe hij op de grond met haar speelde. Twee maanden geleden toen ik hier was, kreeg zij de resten van haar vader terug, zij kwam naar de vergadering en huilde lang en diep en wij omhelsen haar. Wij voelden met haar mee, ook wij droomden van zon moment, het moment waarop je de resten van je vader krijgt, terug krijgt. Paula herinnert zich me nu van toen, omdat ik haar toen zo vasthield, bijna de hele avond lang. Ik wist nu nniet meer wie ze was tot zij het zei. Zij kijk nu zo veel vrijer en blijer dat ik haar bijna niet meer herkende.

Paula  filmt nu haar afscheid van haar vader, zij is al meerdere keren naar de antropologen gegaan om het skelet van haar vader te voelen, te strelen. Zij vertelt over de kogelgaten in zijn boten en over de zorg waarmee de antropologen het in elkaar gezet hebben.

Paula is danseres en doet aan theater, we praten wat, willen elkaar ontmoeten, gaan samen wat doen. Mijn wereld krijgt vorm in Buenos Aires.

Ik doe het licht uit en kruip in bed, op de tast, buiten onweert het vreselijk.. bliksem en knallen.. vroeger was ik er bang voor. Nu niet meer.

Carnaval in Buenos Aires 10 febr 2013

Geplaatst: 12 februari 2013 in Nieuws

Buenos Aires is werkelijk de big city van het Zuiden behalve als het Carnaval is.   De laatste jaren zijn er  veel nationale feestdagen bijgekomen, in totaal heeft men 18 van die dagen! Dwz dat 18 dagen extra op de vakanties alles dicht is! De mensen die ik ken, klagen er allemaal over. Te veel vrij, te veel wilde stakingen etc.. De taxi chauffeur zei ´weet u, als we nu stoppen en midden op de weg gaan zitten en protesteren ergens tegen, is er niemand die ons weggehaald. Te veel vrijheid! te weinig orde!´….

De mensen lijken hier als hobby klagen te hebben. Ze klagen de hele dag en geven af op het systeem dat veel te vrij is , te los, te weinig toezicht op handhaving van wet en orde.. Zoveel vrijheid dat ze het niet in de gaten hebben. Nog steeds worden inheemsen in het binnenland zomaar vermoord, nog steeds is er klasse verschil en nog steeds is er corruptie maar het is echt niet meer wat het ooit was. En om eerlijk te zijn, ik ervaar hier meer vrijheid, minder geïnstitutionaliseerde corruptie, minder discriminatie en racisme dan in Nederland. De joodse gemeenschap leeft vrij en net als mensen met een inheemse uiterlijk leven ze in de stad . Er is klasse verschil ja, dat is nog duidelijk en ja, de klasse is gekleurd zoals het is in Nederland. Maar hier is er géén regering die discriminatie, uitsluiting, racisme en klasse verschil per wet vastleggen. Vergelijken met Argentinië heeft Nederland ontelbaar veel stappen achteruit gedaan. Is Nederland dat aan doen. Daar waar hier beweging voorwaarts is (bijstand uitkering, werkeloosheid wet, homo wet, adoptie door homo’s , bescherming van werk etc etc etc) lijkt Nederland de andere kant op te gaan.

Ondertussen ligt Buenos Aires stil. Het is carnaval maar de stad lijkt verlaten, men is naar het binnenland of naar het strand. Veel te warm om in de stad te zijn. Om de carnaval mee te maken moet je de auto pakken en even naar specifieke wijken gaan, La Boca, Zuid etc.. maar in de overgrote deel van de stad…slaapt men een lome zwoele lange middag siësta.

Ondertussen worden de rechtbanken langzaam wakker, rechtszaken als de ESMA en zaken als de INTA worden opgepakt, daarover binnenkort meer.

Morgen is carnaval voorbij, dan kunnen we wat gaan doen. Nu nog maar even hangen, van café naar café, en waar het lekker koel is.

 

 

Olimpo:

Vandaag heb ik de garage Olimpo bezocht, een groot terrein wat ooit een busstation was, daarachter zat een foltercentrum wat wéér net concentratiekamp uit WOII leek.

De gemiddelde leeftijd in het kamp was 20 jaar, kinderen van 3 jaar speelden tussen de barakken van de gevangenen. De slaapplaatsen waren 2,5m bij 1m waar ze met z’n 2 a 3en tegelijk moesten slapen. De martelkamers gezien en gezien hoe ze slim dachten te zijn door alles te bedeken met een laagje cement toen een delegatie uit het buitenland de mensenrechtensituatie kwam bekijken.

‘El turco Julian’ werkte in Olimpo, een van vreselijkste beulen in de Argentijnse geschiedenis. Dronken sloeg hij mensen dood, waren de slachtoffers joods maakte hij ze nog erger af.

Ook in dit kamp sliepen, aten en rustten de beulen en politieagenten uit pal naast de folterkamers, met de kreunende mensen naast zich…hoe ziek kun je zijn..

In december ’78 werd iedereen uit het kamp ‘op transport’ gezet. Velen van hen zijn later door de zee teruggegeven aan hun families, aangevreten door het zout en de vissen, maar terug om in waardigheid begraven te worden. Van de 500 mensen die in Olimpo geweest zijn, zijn de meesten niet teruggekomen. Toch zegt men dat uit dit kamp er de meeste overlevenden zijn geweest, 100.

Tegenwoordig hebben de nabestaanden van de slachtoffers ‘El Olimpo’ omgetoverd tot een onderwijscentrum, net als de ESMA, erg goed, erg mooi.

Het zou verplicht moeten zijn om mensen zoals Zorreguieta en aangeklaagden zoals Poch en alle andere een rondje door deze centra te laten maken. Dat zou ze afleren te zeggen dat het niet waar is, dat het meeviel. Dan zouden ze misschien, net als ik, met afschuw naar de sporen op de muren kijken en ons dan, onze waarheid teruggeven.