Zomaar een brief 23-4-2013

Geplaatst: 23 april 2013 in Nieuws

Tegen mijn natuur in schrijf ik een brief aan mijn vrienden in een keer. Ik heb dit soort brieven altijd stom gevonden maar nu snap ik waarom men dat doet.

 

Ik ben de hele dag ontzettend druk, achter de computer of met mensen op mijn werk, kom rond zeven á half acht thuis, dan groet ik mijn buren, trek ik wat anders aan en ga naar het buurtwinkeltje om iets te eten te kopen. Of bij Carmen, een paar huizen verderop, een klein vrouwtje dat heerlijk kookt en haar maaltijden aan de hele oude mensen en alleenstaanden in de wijk verkoopt.

 

Tot nu toe heb ik dus alleen maar sla, gebakken champignons met ui en knoflook ‘gekookt’ maar ik eet goed en kom zelfs aan! Tenslotte eet ik ’s ochtends yoghurt en als lunch worden er op mijn werk groene salades zonder dressing geserveerd. Vlees eet ik als ik uit eet, en dat is best vaak, plus alle heerlijke producten van de bakker die hier verkocht worden.

 

Mijn wijk is San Telmo, vol kleine restaurantjes, cafés, flamenco en tango. Gek genoeg leef ik behoorlijk teruggetrokken, het kost me moeite om mijn draai te vinden, nog steeds. Daarnaast, ’s avonds alleen door San Telmo te lopen vind ik toch niet zo prettig. De codes hier zijn anders en ik voel me een vreemdeling, de manier van vriendschap sluiten, van vrienden maken is anders. Men is zo extravert hier, maar ze draaien zich om en de relatie is verdwenen. Dat is heel anders dan hoe ik het heb aangeleerd in Nederland.

 

Vandaag begonnen met een deel van mijn lichamelijke behoeften te bevredigen, heb van 16 tot 22 uur gedanst en bewogen op muziek, kronkelend en draaiend, alleen, met en geplakt aan anderen. Wist niet dat het zo lekker was om te doen, lichamelijke expressie, je laten gaan op muziek en tegelijkertijd een concentratie samen met anderen zoeken omdat je samen beweegt. Was verbaasd dat ik nooit eerder zo iets had gedaan, het moest natuurlijk hier zijn waar ik het leer kennen. Want in zo’n huis woon ik, een verbouwd oud fabriekje met een grote gymzaal, met spirituele en artistieke mensen om me heen. Voelt goed, doet me goed.

 

De rest van de dagen ben ik zo met mijn hoofd bezig, met best zware dingen. Mijn werk bij Cels, waar het de hele dag gaat over vreselijke gevallen van toen en van nu waar de advocaten van Cels zich voor inzetten. In de gangen van mijn werk kom ik H.I.J.O.S. tegen, die ik ken van vroeger, of Angelica die al in de dertig is maar nog steeds bezig met haar identiteit terug te krijgen. Zij was zo’n geroofde baby en weggegeven aan militairen, haar ouders vermoord en zij nu van top tot teen onder de tatoeages en een verhaal dat zij slechts met hulp van een psycholoog aan kan.

 

Ook ben ik deel van H.I.J.O.S., neem deel aan de Asamblea en ben wat ze noemen ‘organica’. Dat wil zeggen een echte HIJO die mee mag beslissen over de organisatie. Lange, rokerige en volle discussie avonden, elke vrijdag weer. Ik neem deel aan de commissie ‘legales’ van HIJOS, daar help ik onze advocaten met het onderzoek achter de aanklachten. Het ‘toeval’ wil dat net toen ik aankwam, de groep zich voorneemt om La Cacha voor te bereiden. De rechtszaak gaat immers bijna beginnen, elke dag kan het zover zijn. Dat is de zaak van mijn vader, in La Cacha (de heks die alles doet verdwijnen) is hij gedood. Vanuit legales ondersteunen we andere hijos die moeten verklaren, die het geval van hun ouders aan de rechter willen voorleggen. Ik ben geen advocaat maar dat kan ik wel, en onderzoeken ook.

 

Argentinië is een fascinerend land, alles er gebeurt en alles wat er ondergronds gebeurt. De rechtszaken, de politiek, de interactie met mensen op straat en in de groep. Als iemand in Nederland nog durft te zeggen dat het rechtssysteem hier corrupt is, zou ik zeggen, kijk maar eerst naar het Nederlandse systeem, hoe gevoelig voor klasse het is.  Natuurlijk is niets perfect, ook het rechtssysteem hier niet, zeker als je bedenkt dat de structuur is neergezet tijdens een eerdere dictatuur. Lovenswaardig is de gemeende poging van staat en betrokkenen om het tot een democratisch systeem te brengen. En dat is precies wat zo goed voelt hier. Mensen van allerlei niveaus en lagen willen echt iets veranderen en zetten er ZELF de schouders onder. Niet zoals in Nederland, waar men wacht tot de politici het oplossen om dan op ze te schelden. Wat, anders dan een keer per vier jaar stemmen en zeggen dat politici onbetrouwbaar zijn, doen de burgers er zelf aan in Nederland?

 

Er is veel te verbeteren in Argentinië, maar het kan, het kan hier. Hier kun je andere systemen uitproberen en uitvinden. In ieder geval leeft dat geval sterk, dat het kan, dat het mogelijk is een samenleving te maken waarbij iedereen inbegrepen is en waar solidariteit bestaat.

 

Nog altijd ben ik verbaasd over de organisatie en solidariteit die ik zag rondom de overstromingen. Verbaasd over het feit dat ik met een groepje H.I.J.O.S. ernaar toe ging om te helpen en de dochter van de president bij ons in het groepje kwam. Geen bodyguards, geen politiek, geen camera’s. Gewoon allen zij aan zij werken. Vorig weekend ging ik weer helpen, en ditmaal kwamen de Cartoneros helpen. Dat zijn de armste mensen die, als de zon ondergaat, hun huizen uitkomen om in het vuilnis rond te neuzen, op zoek naar papier om te verkopen.  Ook zij kwamen helpen, inpakken en in hun vrachtwagens laden om spullen naar La Plata te brengen, waar de overstromingen waren. Ik leerde weer hoe deze mensen, die in mijn ogen vreselijk ‘onwaardig’ werk doen (met hun blote handen in het vuilnis van anderen graaien) gewone mensen zijn. Zij gaan naar hun ‘werk’ als ze de straat op gaan, praten over hun kinderen net als ik doe, zouden ook naar de sportschool willen gaan en die, meer dan ik, gigantisch blij zijn als de klus geklaard is. Oude vrijheidsliederen stijgen op, gezang en geklap. Ik doe mee, met de cartoneros, met de lange politieke avonden van H.I.J.O.S., met de intellectuele wereldverbeteraars op kantoor en ik verwonder me over het optimisme en de ZIN van de mensen hier, in elk van die werelden.

 

Ik mis mijn wereld, mijn vrienden, mijn kinderen. Hoe naar het sociale en politieke klimaat in Nederland ook is. Het zijn de mensen waar je van houdt die je wereld vormen, de mensen die je om je heen kiest en waarmee je de wereld beter wilt maken.

tot snel!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s